II Kongres Młodzieży Polonijnej

INT Plakat Kongres 2018

dwnld1631617935 Prezydent Andrzej Duda uhonorował najwyższym odznaczeniem państwowym – Orderem Orła Białego abpa Szczepana Wesołego, długoletniego duchowego opiekuna polskich emigrantów. W dniu 5 maja 2018 r. odznaczenie to wręczył w Rzymie abp. Wesołemu min. Adam Kwiatkowski.  Czytaj więcej…

List gratulacyjny bp Wiesława Lechowicza

"W imieniu własnym, w imieniu duszpasterskiego środowiska Polonii, a zapewne i w imieniu milionowych rzesz Polaków mieszkających poza granicami naszej Ojczyzny składam serdeczne gratulacje Księdzu Arcybiskupowi z okazji przyznania najwyższego odznaczenia państwowego Orderu Orła Białego. (...) Życiorys Ekscelencji jest niejako zwierciadłem losów Polaków i ich dążeń godnych zawołania „Bóg – Honor – Ojczyzna”. Jest piękną i żywą kartą historii Kościoła i Polski ostatnich dziesięcioleci" Czytaj całość…

Abp Szczepan Wesoły dał się poznać na przestrzeni długich lat jako miłujący Kościół i Polskę kapłan. Dzięki nieprzeliczonym wizytom w ośrodkach polonijnych stawał się reprezentantem Kościoła w Polsce, a także „ambasadorem” Polski i jej dążeń do odzyskania suwerenności. Był żywym pomostem łączącym nasz naród.

.Zabiegał, by w ramach duszpasterstwa polonijnego odbywała się formacja patriotyczna – edukacyjna i kulturalna. W tym celu przyczyniał się do powstania wielu szkół polonijnych, a sam organizował dla młodych Polaków wakacyjne kursy w Loreto (Włochy). Nie tylko pełnione funkcje, ale nade wszystko wysoka kultura osobista, pogoda ducha, otwartość i życzliwość wobec drugiego człowieka, pokora, rozległa wiedza i służebna postawa zjednały mu powszechny szacunek i sympatię wśród Polonii.

W jego życiu, jak w soczewce skupiają się losy wielu Polaków wojennego pokolenia. Abp Szczepan Wesoły, dzięki swojemu zaangażowaniu i ttowarzyszeniu znaczącym wydarzeniom jest żywą historią Kościoła i Polski ostatnich dziesięcioleci.  

Arcybiskup Szczepan Wesoły urodził się 16 października 1926 w Katowicach. Po wybuchu II wojny światowej wraz z rodziną wyjechał do Jarosławia, a stamtąd do Sosnowca, gdzie spędził dwa lata, pracując jako uczeń kupiecki w sklepie. W 1941 powrócił do Katowic i został zatrudniony w przedsiębiorstwie Montanbetrieb, a następnie w jednej z hut. W 1943 został skierowany do budowy bunkrów w Couxhaven, a na początku 1944, po przeszkoleniu wojskowym w Bielsku, wysłany na front zachodni do Cannes we Francji. W sierpniu tego samego roku zbiegł na stronę aliancką. Przydzielony do polskich jednostek, pełnił służbę radiotelegrafisty w oddziałach łączności. Brał udział w walkach z Niemcami w Algierii i we Włoszech. Po zakończeniu wojny uczestniczył w kursach wojskowych w Alessano we Włoszech. Następnie pracował w Wielkiej Brytanii, w fabryce drutu w Wakiefield, później w fabryce bawełny w Halifaxie. W latach 1950–1951 pobierał nauki w zakresie szkoły średniej w kolegium jezuickim Campion House, po czym przez krótki czas pracował w fabryce cukierków w Halifaxie.

W latach 1951–1957 studiował w Papieskim Kolegium Polskim w Rzymie i na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie w 1957 roku uzyskał licencjat z teologii.  Święceń prezbiteratu udzielił mu 28 października 1956 roku w Rzymie kardynał Valerio Valeri, prefekt Kongregacji ds. Zakonów. Studia kontynuował w Papieskim Instytucie Pastoralnym przy Uniwersytecie Laterańskim, w Akademii Alfonsjańskiej i Uniwersytecie Pro Deo w Rzymie. W 1967 roku uzyskał w Instytucie Teologii Pastoralnej Wydziału Teologicznego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego stopień doktora nauk teologicznych.

Po otrzymaniu święceń prezbiteratu pracował w Rzymie przy polskich wydawnictwach związanych z jubileuszem 1000 lecia chrztu Polski. W 1958–1962 był duszpasterzem polskich emigrantów w Rzymie. W latach od 1962 do 1965 jako kierownik Sekcji Słowiańskiej Biura Prasowego Sekretariatu Soboru Watykańskiego II redagował biuletyn informacyjny dla dziennikarzy z Europy Środkowej. W 1967 został kierownikiem Centralnego Ośrodka Duszpasterstwa Emigracyjnego w Rzymie.

11 grudnia 1968 roku papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej (z przeznaczeniem do pracy wśród Polonii) i biskupem tytularnym Dragonary. Święcenia biskupie otrzymał 7 lutego 1969 w Warszawie, w prywatnej kaplicy prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego Udzielił mu ich prymas Polski, któremu towarzyszyli Herbert Bednorz, biskup diecezjalny katowicki, i Władysław Rubin, biskup pomocniczy gnieźnieński. Za dewizę biskupią przyjął słowa „Laetus serviam” (Będę służył z radością). Jako biskup rezydował w Rzymie. W latach 1968–1980 wspomagał Władysława Rubina, delegata Prymasa Polski ds. duszpasterstwa emigracji, następnie w latach 1980–2003 sam pełnił funkcję delegata. 7 lutego 1994 został wyniesiony do godności arcybiskupa ad personam. Od 1980 do 2007 był rektorem kościoła św. Stanisława Biskupa Męczennika w Rzymie Objął ponadto funkcje przewodniczącego Rady Administracyjnej Fundacji Jana Pawła II w Rzymie i redaktora kwartalnika „Duszpasterz Polski Zagranicą”. 8 kwietnia 2003 papież Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej i delegata ds. duszpasterstwa emigracji polskiej.

W ramach prac Episkopatu Polski został sekretarzem Komisji ds. Duszpasterstwa Emigracyjnego oraz członkiem Komisji Maryjnej i Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu. Ponadto wszedł w skład Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych.

Po dzień dzisiejszy mieszka w Rzymie, rezydując przy kościele „polskim” pw. św. Stanisława, biskupa i męczennika, gdzie przez długie lata gorliwie służył duszpasterską pracą tamtejszej Polonii.

Postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z dnia 26 listopada 2007 roku został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Uroczystość dekoracji orderem odbyła się 11 grudnia 2008 w ambasadzie polskiej przy Stolicy Apostolskiej w Rzymie. Wcześniej zarządzeniem prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego z 11 listopada 1990 został odznaczony Wielką Wstęgą tego samego orderu.

W 2012 został odznaczony odznaką honorową Bene Merito. W 1996 przyznano mu honorowe obywatelstwo Katowic. W 1996 nadano mu tytuł doctora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a w 2015 Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

W 2007 roku został laureatem nagrody Lux ex Silesia, a także otrzymał medal „Fides et Ratio”.

Czytaj więcej…